ناز

گفتم که ای غزال ! چرا ناز می کنی ؟
 هر دم نوای مختلفی ساز می کنی ؟
 گفتا : به درب خانه ات ار کس نکوفت مشت
 روی سکوت محض تو در باز می کنی ؟

                                        کارو

زیر خاکستر

زیر خاکستر ذهنم باقی ست
آتشی سرکش و سوزنده هنوز
یادگاری ست ز عشقی سوزان
 که بود گرم و فروزنده هنوز
عشقی آنگونه که بنیان مرا
سوخت از ریشه و خاکستر کرد
غرق درحیرتم از اینکه چرا
 مانده ام زنده هنوز
گاهگاهی که دلم می گیرد
پیش خودم می گویم
 آن که جانم را سوخت
یاد می آرد از این بنده هنوز
سخت جانی را ببین
 که نمردم از هجر
مرگ صد بار به از
بی تو بودن باشد
گفتم از عشق تو من خواهم مرد
چون نمردم هستم
 پیش چشمان تو شرمنده هنوز
 گرچه از فرط غرور
اشکم از دیده نریخت
بعد تو لیک پس از آن همه سال
 کس ندیده به لبم خنده هنوز
 گفته بودند که از دل برود یار چو از دیده برفت
سالها هست که از دیده من رفتی لیک
 دلم از مهر تو آکنده هنوز
دفتر عمر مرا
 دست ایام ورقها زده است
 زیر بار غم عشق
قامتم خم شد و پشتم بشکست
در خیالم اما
 همچنان روز نخست
تویی آن قامت بالنده هنوز
در قمار غم عشق
 دل من بردی و با دست تهی
 منم آن عاشق بازنده هنوز
 آتش عشق پس از مرگ نگردد خاموش
 گر که گورم بشکافند عیان می بینند
 زیر خاکستر جسمم باقی است
آتشی سرکش و سوزنده هنوز

                                             حمید مصدق

گریز

از هم گریختیم
 و آن نازنین پیاله دلخواه را دریغ
 بر خاک ریختیم
 جان من و تو تشنه پیوند مهر بود
دردا که جان تشنه خود را گداختیم
بس دردناک بود جدایی میان ما
 از هم جدا شدیم و بدین درد ساختیم
 دیدار ما که آن همه شوق و امید داشت
 اینک نگاه کن که سراسر ملال گشت
 و آن عشق نازنین که میان من و تو بود
دردا که چون جوانی ما پایمال گشت
 با آن همه نیاز که من داشتم به تو
پرهیز عاشقانه من ناگزیر بود
 من بارها به سوی تو بازآمدم ولی
 هر بار دیر بود
 اینک من و تو ایم دو تنهای بی نصیب
 هر یک جدا گرفته ره سرنوشت خویش
سرگشته در کشاکش طوفان روزگار
 گم کرده همچو آدم و حوا بهشت خویش

                                                     ه.ا.سایه

هدیه دوست

گلی را که دیروز
به دیدار من هدیه آوردی ای دوست
دور از رخ نازنین تو
امروز پژمرد
همه لطف و زیبایی اش را
که حسرت به روی تو می خورد و
هوش از سر ما به تاراج می برد
گرمای شب برد
صفای تو اما گلی پایدار است
بهشتی همیشه بهار است
گل مهر تو در دل و جان
گل بی خزان
گل تا که من زنده ام ماندگار است

 

                                          فریدون مشیری