فاجعه
آمدنِ تو بود،
نه رفتن‌اَت!

                رضا کاظمی

من "ها" می کنم
پنجره ی تو را بخار می گیرد
تو روی بخار لبخـــــــند می کشی
شمــــعدانی های من می شکفند.

می بینی ؟!
زمـــــــین کوچک تر از آن بود که فکر می کردیم!

                                                              رضا کاظمی

بیا به هم دروغ بگوییم!

من بگویم: بهار شده
تو باور کنی، بیایی!



                            رضا کاظمی

تولد تو است امروز
ولی من هیچ هدیه‌ای برایت ندارم.
نگاه کن!
دست‌هایم خالی وُ
دلم پُر.

- پس بی‌خیال!

                                            رضا کاظمی

طعم بوسه‌های مرا می‌دهد تمامِ تنَ‌ت
حالا می‌خواهی بروی؟
برو!

                                            رضا کاظمی

تن‌َت
به دشتِ گل‌های وحشی‌ می‌ماند:
معطَّر و ناشناخته.
بوسه‌ام
هرجا که می‌نشیند
پروانه‌ای از خواب می‌پرد!

                                     رضا کاظمی

می‌روی
بی‌آن‌که بدانی میانِ سینه‌اَت
دلِ من است که می‌تپد!

                                        رضا کاظمی

به‌وقتِ تنهایی:
مَرد، زیرِ باران سیگار می‌کشد
زن، پشتِ پنجره.
اما، نه بارانْ مهم است،
نه مرد، نه پنجره، نه زن.
مهمْ
تنهایی است، که دود می‌شود!

                                                    رضا کاظمی

نه خاک و نه آسمان
هیچ نمی‌خواهم،
تنها، فرشته‌ای
که گرمای دستانِ حریرش
پیشانیِ تَب شکسته و سرد تو را
لمس کند،
و یاخته‌های منجمد تن‌اَ‌ت
جانِ دوباره بگیرند:
برخیزی، لب‌خند بزنی وُ
به دیدار مادربزرگ برویم.

این‌جا، هوا سوزِ غریبی دارد
و بوی سردِ کافور
دهانم را تلخ می‌کند.

نه زمین، نه آسمان
هیچ نمی‌خواهم،
تنها، تو را
که بلند شوی، بگویی: برویم.
برویم «پارک شهر» را
هفت بار دور بزنیم
سرمان که گیج رفت، بنشینیم جایی
بستنی سفارش بدهیم
و با خنده‌های همیشه‌ی تو
راه‌مان را بکشیم تا خانه.

این‌جا، هوا سوزِ غریبی دارد
تو با چشم‌های بسته نگاهم می‌کنی
و من
چشم به آسمانی که نمی‌بینم
فرشته‌ای را صدا می‌زنم
تا با گرمای دستان حریرش بیاید و...

                                                رضا کاظمی

شلاق زدن ندارد
اسبی که در راه مانده.
یا ماشه را در دهان‌َش بِچِکان
یا کنارش بمان - بمیر!

                                       رضا کاظمی

پاييز آمده
از نوبرانه‌ي لب‌هات
اناري شكفته مي‌خواهم؛
مرا ببوس!

                                      رضا کاظمی

شب‌ها
از خیال تو خوابم نمی‌برد
روزها
از فکر اجاره‌خانه.

زنده‌گیِ سگی که می‌گویند یعنی همین!

                                                       رضا کاظمی

برای با تو ماندن

قفل سکوتت را باید باز کنم؛ اما

کلید همیشه دست تو است!


                                 رضا کاظمی

فراموش‌خانه‌ای بیش نیست جهان.

از آستانه که می‌گذری
بسته می‌شود پشتِ سرت
دری که به خوش‌آمد
چارتاقِ لب‌خند بود.

 

                             رضا کاظمی

انار، فصل ندارد

هر وقت تو بخندی

می‌شکفد!

 

                    رضا کاظمی

گناه نکرده تعزیر می‌شوم

حال آ‌ن‌که تو

با هزار شیشه‌ی شرابْ در چشم‌هایت

آزادانه در شهر قدم می‌زنی!

 

                              رضا کاظمی

بهار

گل نیست

شکوفه نیست

نه سبزه و

نه سفره ی هفت سین .

بهار

تویی که هر سال

تکرار می شوی

تکراری اما، نه!

                          رضا کاظمی

تنهایی،
شاخه‌ی درختی‌ست پشتِ پنجره‌اَم
گاهی لباسِ برگ می‌پوشد
گاهی لباسِ برف
اما...، همیشه هست!

                              رضا کاظمی