نه راهی به رویا می‌رسد
نه رویایی به راه

برمی‌گردم
به رنگ‌های رفته‌ی دنیا

به موهای مادرم
پیش از آن که پدر ببافدش

به خاک
پیش از آن که تو در آن به خواب روی
و آن کتاب کوچک غمگین
-پیامبر شدن در جزیره‌ی متروک-

از هم
به هم گریخته‌ایم
از خاک
به زیر خاک
و انگار تمام جاده‌ها را
با پرگار کشیده است
و انگار مرگ نقطه‌ای است
که به پایان تمام جمله‌ها می‌آید

و آن پرنده‌ی کوچک
که رویای من و تو بود

در دهانش برگی گذاشتند
تا سکوت کند
*
از شب به شب گریخته‌ایم

دست‌هایت را به تاریکی فرو ببر
و هر چه را که لمس کردی
باور کن

 

                                      گروس عبدالملکیان