به دستم بهانه ای بده
دست آویز کوچکی
تا در کنار تو باشم
اشاره ای
نوشته ای
عضلاتی گشاده در چهره و
لبخندی رها
به دستم بهانه ای بده
رویا زرین
اتاق کوچکی است
با پنجره ای بزرگ، گشوده به دورهای گم
و سقف کوتاهی، برای خیره شدن، به آرزوهای
بلند
و دیوار هایی سرشار از عکس های خدایی
با جمجمه ای ضخیم
و ذهنی تاریک در تدارک انتقام
تا این که
با نورهای تازه می وزی و
پر می کنی اتاق کوچکم را
از گرمی فنجان شیر و
سپیدی دستمال و
شستی و بوم و رنگ
و تصور تمام قد خویشتنت
رویا زرین
خوابی بود
و تو آرام آرام
بیدارم می کردی و می گفتی
رویا رویا
تمام آبهای روان
ارزانی آتشت
قطره ای بنوش
بیدارم نمی کنی؟
آب
دیگر هزار پا گذشته از سر خوابم
رویا زرین
هنوز
موازی راه ایستاده ام
یادم بماند آفتاب
سر از کدام سو زده امروز
هوای آمدنت
مرا دوباره گرفته است.
رویا زرین
در مرز تیره روشن شرمی زنانه
تا باز نشناسی ام
هرچند
در من تمام توست
در تو
تمام
آنچه دوست می دارم.
رویا زرین
در گلویش آوازی
و در آوازش آرزوهایی است
برای تو
در دستت سنگی ست
در سنگ
دشنامی و
در دشنام دشنه ای و
در من
پرنده ای که جان می کند
رویا زرین
من اما
کلافه از تهی
از تنهایی
تصمیم های عاقلانه در آیینه سنگ می شوند
و من هزار تکه
تا
بتابانند خورشید های علاقه را
در زوایای بسته ی شب های بی چراغ
در شب های سرگردانی
شب های رهگذرانی با پای تاول آجین شان
به دنبال کفش هایی کرخت مانده بر دست هاشان
نمی دانم از تو
من اما
کلافه در تهی
در تنهایی
رویا زرین
به کوچکی قرصی
که تسکین می دهد آلام بزرگت را
سپس تکه، تکه
و ذوب میان عروقت
حالا نفس بکش
عمیق
عمیق تر
رویا زرین
پرت می شوم اینجا
و دانه ات را باد
از هیچ کجای بالا دست
رها می کند روی دامن امنم
تو ریشه می زنی در من
سبز می شوی
و روی کتف های تو لانه می سازم
برای روز مبادا
برای گریه های طولانی
برای لحظه های کوتاهی
که با تو قهر خواهم کرد
و بعد از آشتی
زمین دوباره همان گلوله ی آبی ست
که رها مانده در بلندی اعماق
چقدر زیر پایمان خالی ست
و آسمان
چقدر خالی تر
رویا زرین
اصلا
نه کنار من بیا و
نه کنار بیا با من
عذاب این همه را که مرور می کنم
بهتر همان پرنده که اوج
گرفته
بلند
بلندتر
رویا زرین
مجبور می شوم
به دورترین عزیزترینم
با بلندترین صدا بیندیشم
رویا زرین
رویا زرین
رویا زرین
رویا زرین
رویا زرین
رویا زرین