از روزهای رفته نگو
روزهای مانده را تعریف کن
با چند ماه خداحافظی کنم
به چند خورشید سلام
تا بیایی ؟
فریبا عرب نیا
+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم آبان ۱۳۹۰ ساعت 17:39 توسط شرمین
|
چقدر سرد است
وقتی که نیستی و می خواهمت. ...
فریبا عرب نیا
+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم آبان ۱۳۹۰ ساعت 17:36 توسط شرمین
|
خوبم...
درست مثل مزرعه ای که
محصولش را ملخ ها
خورده اند
دیگر نگران داس ها نیستم. ...
فریبا عرب نیا
+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم آبان ۱۳۹۰ ساعت 17:35 توسط شرمین
|
آنقدر زمین خورده ام که بدانم
برای برخاستن
نه دستی از برون
که همتی از درون
لازم است
حالا اما...
نمی خواهم برخیزم
در سیاهی این شب بی ماه
می خواهم اندکی بیاسایم
فردا
فردا
برمی خیزم
وقتی که فهمیده باشم چرا
زمین خورده ام...
فریبا عرب نیا
+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم آبان ۱۳۹۰ ساعت 17:34 توسط شرمین
|
اگر شعر های من زیباست
دلیلش آن است
که تو زیبایی
حالا هی بیا و بگو
چنین و چنان است
اصلا مهم نیست
تو چند ساله باشی
من هم سن و سال تو هستم
مهم نیست خانه ات کجا باشد
برای یافتنت کافی ست
چشمهایم را ببندم...
گروس عبدالملکیان
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و چهارم آبان ۱۳۹۰ ساعت 22:24 توسط شرمین
|
باران باشد
تو باشی
یک خیابان بی انتها باشد ... .
به دنیا می گویم ... خداحافظ !
گروس عبدالملکیان
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و چهارم آبان ۱۳۹۰ ساعت 22:23 توسط شرمین
|
صدای قلب نیست
صدای پای توست
که شب ها در سینه ام می دوی
کافی است کمی خسته شوی
کافی است کمی بایستی . . . .
گروس عبدالملکیان
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و چهارم آبان ۱۳۹۰ ساعت 22:22 توسط شرمین
|
گفتی دوستت دارم
و من به خیابان رفتم !
فضای اتاق برای پرواز کافی نبود ....
گروس عبدالملکیان
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و چهارم آبان ۱۳۹۰ ساعت 22:20 توسط شرمین
|
ندیده ای؟!
همان انگشت که ماه را نشان می داد
ماشه را کشید
گروس عبدالملکیان
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و چهارم آبان ۱۳۹۰ ساعت 22:18 توسط شرمین
|
از زیر سنگ هم شده پیدایم کن!
دارم کم کم این فیلم را باور می کنم
و این سیاهی لشکر عظیم
عجیب خوب بازی می کنند.
در خیابان ها
کافه ها
کوچه ها
هی جا عوض می کنند و
همین که سر برگردانم
صحنه ی بعدی را آماده کرده اند
از لابلای فصل های نمایش
بیرونم بکش
برفی بر پیراهنم نشانده اند
که آب نمی شود
از کلماتی چون خورشید هم استفاده کردم
نشد!
و این آدم برفیِ درون
که هی اسکلت صدایش می کنند
عمق زمستان است در من.
اصلا
از عمق تاریک صحنه پیدایم کن!
از پروژکتورهای روز و شب
از سکانس های تکراری زمین، خسته ام!
دریا را تا می کنم
می گذارم زیر سرم
زل می زنم
به مقوای سیاه چسبیده به آسمان
و با نوار جیرجیرک به خواب می روم
نوار را که برگردانند
خروس می خواند.
*
از توی کمد هم شده پیدایم کن!
می ترسم چاقویی در پهلویم فرو کنند
یا گلوله ای در سرم شلیک
و بعد بگویند:
" خُب،
نقشت این بود"
گروس عبدالملکیان
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و چهارم آبان ۱۳۹۰ ساعت 22:17 توسط شرمین
|
بارانی که روزها
بالای شهر ایستاده بود
عاقبت بارید
تو بعدِ سال ها به خانه ام می آمدی...
تکلیفِ رنگ موهات
در چشم هام روشن نبود
تکلیفِ مهربانی ، اندوه ، خشم
و چیزهای دیگری که در کمد آماده کرده بودم
تکلیفِ شمع های روی میز
روشن نبود
من و تو بارها
زمان را
در کافه ها و خیابان ها فراموش کرده بودیم
و حالا زمان داشت
از ما انتقام می گرفت
در زدی
باز کردم
سلام کردی
اما صدا نداشتی
به آغوشم کشیدی
اما
سایه ات را دیدم
که دست هایش توی جیبش بود
به اتاق آمدیم
شمع ها را روشن کردم
ولی
هیچ چیز روشن نشد
نور
تاریکی را
پنهان کرده بود...
بعد
بر مبل نشستی
در مبل فرو رفتی
در مبل لرزیدی
در مبل عرق کردی
پنهانی،بر گوشه ی تقویم نوشتم:
نهنگی که در ساحل تقلا می کند
برای دیدن هیچ کس نیامده است
گروس عبدالملکیان
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و چهارم آبان ۱۳۹۰ ساعت 22:2 توسط شرمین
|
بسیارند بهانه های دوری
به دستم بهانه ای بده
دست آویز کوچکی
تا در کنار تو باشم
اشاره ای
نوشته ای
عضلاتی گشاده در چهره و
لبخندی رها
به دستم بهانه ای بده
رویا زرین
+ نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم آبان ۱۳۹۰ ساعت 14:4 توسط شرمین
|
نشانی ام
اتاق کوچکی است
با پنجره ای بزرگ، گشوده به دورهای گم
و سقف کوتاهی، برای خیره شدن، به آرزوهای
بلند
و دیوار هایی سرشار از عکس های خدایی
با جمجمه ای ضخیم
و ذهنی تاریک در تدارک انتقام
تا این که
با نورهای تازه می وزی و
پر می کنی اتاق کوچکم را
از گرمی فنجان شیر و
سپیدی دستمال و
شستی و بوم و رنگ
و تصور تمام قد خویشتنت
رویا زرین
+ نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم آبان ۱۳۹۰ ساعت 13:57 توسط شرمین
|