در شبی، سرشار اندوه نگاه او

آنچه در اندیشه ام رویید:

خط بی پایان گیسویش.

طرح تابستان بی اندوه بازویش.

 

                                      فرخ تمیمی

ای دست

ای مخمل نسیم

ای بازگشته از سفر بیکرانگی

ـ از سرزمین گیاهان مهرزی ـ

ای کاش

گرده های محبت را

در ذهن سبز گونه ی من

بارور کنی.

ای کاش

می گشودیم آرام

ای کاش

جلگه های تنم را

آهنگ عاشقانه می دادی

آنگاه

 آن عاشقانه را

از بر می خواندی

ای کاش

با من می ماندی

روزی هزار بار

من را به نام می خواندی

ای کاش...

 

                                           فرخ تمیمی

 

شعر یکشنبه

عصر غم انگیزیست .
 یک عصر پاییزیست .
من هستم و تقویم روی میز و نازی - گربه ی زردم -
پایان شعر دیشبم را زیر لب آهسته می خوانم :
« هر لحظه می میرم هزاران بار
مرگی که یکبارم رهاند ،
آه،
این هم امیدیست »

نیلوفرین دودی ز پیپم در فضای تنگ می میرد .
 در خاطرم طرح سوالی رنگ می گیرد :
- در پایان شعرم گر نه این بود .
 - آغاز شعرم گر سرودی از حکایتهای نغز و دلنشین بود ؟

گویی طنین خنده ام در گوشهای خوابنک گربه می ریزد .
 او ،
بیمناک از خواب می خیزد .

عصر غم انگیزیست .
یک عصر پاییزیست .
 منهستم و تقویم روی میز و نازی - گربه ی زردم -
بر می گشایم برگی از تقویم
 در زیر شعرم می نویسم :
یکشنبه شب
بیست و یک آذر

                              فرخ تمیمی

یار

لغزنده چون اثیر .
رخشنده چون شهاب .
رقصنده چون فریب .
 گیرنده چون شراب .

پوینده چون امید .
 گوینده چون نگاه ،
 پاینده چون خیال .
 سوزنده چون گناه ،

فرخنده چون شباب .
 دلزنده چون بهار ...
اینست آنچه من ،
 خوانم به نام : « یار »

                                        فرخ تمیمی

... اما 

 اغمای خواب گونه ی آن قوم باستان

 
 با لای لای هر ورق تاریخ

 چندان عمیق گشت

که شاعر ،

 مایوس و خشمناک

 فریاد جاودانه ی شعرش را

 در گوش کوه ریخت .

                                          فرخ تمیمی

من شیفته ی سرود بارانم ،
 این نغمه ی جانفریب دریا راز .
افسوس که شیشه ی اتاقم ، دوش
 در گوش دلم نریخت آن آواز ،

مهتاب ولی به لطف و زیبایی
 می خواند ترانه های لالایی .
 من شیفته ی سرود مهتابم ،
 این نغمه ی شام های تنهایی
             

                                                 فرخ تمیمی

هدیه

به سر انگشت تو می اندیشم ، وقتی
 باغ ها را به تماشای شکوه آتش ، می خواند
 و سرانگشت تو
ابهام اشارت را
 می شکوفاند
آن دم که ، به سنگ
حشمت خواندن و گفتن می آموزد.

چشم من می شنود
 غنچه هایی که بر این پرده ، شکوفایی را ، می خواند
 می توانی تو و من می دانم
 با سرانگشت ظریف
آنچه در من جاری است :
- خون آهنگین را -
بنوازی با عشق .

 می توانی و من می دانم
 می توانی که به من دوستی دستت را هدیه کنی.

                                                                  فرخ تمیمی