یقین

چشمانت را
 پر از بهانه ی زیستن خواهم کرد
 با شکوفه های تک درخت خانه ام
در هر بهار
 و برایت خواهم گفت
که یقین
 راه درازی است
و گاه
 به کوتاهی یک آه

                                    ناهید عباسی

تا شکوفه ی سیب،

تازیانه ای به دست باد دید،

                          ریخت.

نازنین، چه زود رنجه می شود.

                                            محمد زهری