در شبی، سرشار اندوه نگاه او

آنچه در اندیشه ام رویید:

خط بی پایان گیسویش.

طرح تابستان بی اندوه بازویش.

 

                                      فرخ تمیمی

بهتر همان که پرنده ای

اصلا

نه کنار من بیا و

نه کنار بیا با من

عذاب این همه را که مرور می کنم

بهتر همان پرنده که اوج

گرفته

بلند

بلندتر

 

                                     رویا زرین