ای دست
ای مخمل نسیم
ای بازگشته از سفر بیکرانگی
ـ از سرزمین گیاهان مهرزی ـ
ای کاش
گرده های محبت را
در ذهن سبز گونه ی من
بارور کنی.
ای کاش
می گشودیم آرام
ای کاش
جلگه های تنم را
آهنگ عاشقانه می دادی
آنگاه
آن عاشقانه را
از بر می خواندی
ای کاش
با من می ماندی
روزی هزار بار
من را به نام می خواندی
ای کاش...
فرخ تمیمی
+ نوشته شده در شنبه سی ام مرداد ۱۳۸۹ ساعت 21:14 توسط شرمین
|