دانــه ميــدهــم گنــجشــک هــای صبــحگاهــی را،
پشــت پنــجره ام،
از خــرده شعــرهــايــی کــه شــب
از دســت هــای تــو
ميــريــزد بــر بيــخوابــی هــا
و بــالــش لبــريــز از اميــدم!

                                                                   سید علی صالحی